Hayal edin…
Toprakla uğraşan kimse yok. Gübre kokusu, sabah serinliği, çapa sesi de yok. Ama yine de domates, salatalık ve çilek var. Tabağımız yine dolu.
Peki nasıl ?
Çünkü artık teknoloji gıdayı kendi başına üretebiliyor. Üstelik insandan, doğadan, hatta bazen mevsimden bile bağımsız.
* Dikey tarım kuleleri,
* Topraksız susuz sistemler,
* Robotlarla hasat,
* Sensörlerle yönetilen besin dengesi,
* Yapay zekâyla çalışan iklim kontrollü seralar.
Bunlar artık sadece laboratuvarlarda değil, hepimiz biliyoruz ki şehirlerin ortasında hayata geçen sistemler. Dün toprağı işleyen eller vardı. Bugün kod yazan mühendisler. Ve yarın belki de tarımı bir uygulama yönetecek.
Bu kötü bir şey mi ? tabiki hayır. Teknolojiyi sonuna kadar destekliyoruz. Ama sormamız gereken çok önemli bir şey var ! teknoloji gıdayı üretir kabul, peki vicdanı da üretebilir mi ?
Çünkü mesele sadece marul yetiştirmek değil
* O marula herkesin ulaşabilmesi,
* Bu sistemin kâr hırsı yerine insanı öncelemesi,
* Gıdanın teknolojiyle değil, adaletle büyümesi.
Ama şunu da unutmamalıyız. Topraktan uzaklaşmak demek sadece yöntem değişikliği değil köklerimizi kaybetmektir.
Biz toprağın bize verdiği ahlâkla büyüdük. Bu sebeple toprağımıza en kısa sürede dönmeliyiz. Çünkü gerçek hayat burada. Hâlâ çözülmesi gereken bir denklem var. Gelecekte sofralar daha steril olabilir. Ama daha adil mi olacak ? Marullar daha düzgün çıkabilir. Ama o marulu yiyen insanların ruhu da beslenecek mi ?
Gıda artık sadece bir tarım ürünü değil, bir sistem göstergesi. Toplumun teknolojinin ve vicdanın aynı sofraya oturup oturamadığının işareti. Yol yakınken sesimiz o kadar gür çıkmalı ki herkes bunun farkında olmalı.
Çünkü biz bu toprağın çocuklarıyız. Gelişen sistemler elbette kıymetli. Teknoloji gelişebilir ama bizim kökümüz toprakta. Toprağımıza en kısa sürede dönmeliyiz. Çünkü hayat, nefes ve umut burada.
