Bizi tok tutan şey ekmek değil, umuttu…
Bir zamanlar sofraya oturduğumuzda dua eder sonra paylaşırdık.Bugünse önce ekranı kaydırıyoruz, sonra tabağı bitiriyoruz. Ama yine de doyamıyoruz.
Çünkü açlık sadece mideyle ilgili değil. Modern çağda insan, duygusal olarak da aç. Ve o açlığı çoğu zaman gıda değil,
* Anlam
* Huzur
* Aidiyet
* Sevgi
* Üretkenlik doyurur.
Uzun uzun bakıyorum da şöyle raflar dolu ama gerçekten içimiz boşaldı. Ekmek var umut eksik, bilgi var ama bilgelik az.
Bir tabak yemekle doymuyorsak belki de önce kalbimizi doyurmamız gerekiyordur. Çünkü bazen insan ne yediğini değil, ne hissettiğini de sindiremez.
Modern insanın açlığı artık kaloriyle değil, yaşamla ilgili.
Gıdayı sadece fiziksel değil, ruhsal bir besin olarak görenler bu çağı dönüştürecek.
Bu dünyada gerçekten doymak için sadece yemek yetmiyor. Umuda da, anlamlı ilişkilerle kurulmuş sofralara da çokca ihtiyacımız var.
