Japonya’da bir öğle yemeği disiplininin tabağa yansıyan hali
Bir süre önce Japonya’ya yaptığım kısa ama etkileyici bir iş seyahatinde, beni en çok etkileyen şey, yüksek teknolojileri ya da hızlı trenleri olmadı. Bir okul kantininde yediğim sade bir öğle yemeğiydi.
O gün bir devlet okulunu ziyaret etmiştim. Yemek saati geldiğinde öğrenciler sıraya girip kantinden yemeklerini alıyorlardı. Ama öyle alıştığımız gibi değil.
Herkes sakin, herkes düzenli. Yemek tepsileri özenle taşınıyor, birbirlerine teşekkür eden çocuklar yemeğe başlamadan önce “itadakimasu” diyerek yemeğe saygı gösteriyor. Orada fark ettim ki Japonya’da gıda bir alışkanlık değil bir öğreti. Disiplin sadece okulda değil tabağın içinde lokmanın saygısında, sofranın bütününde.
Yemekler sadeydi ve abartı yoktu. Ama her şeyin bir dengesi, bir ölçüsü ve bir amacı vardı. Ve düşündüm. Bizde çocuklara “ye de büyü” denirken, orada “neden yemelisin” anlatılıyor. Bizde yemek bitince “ellerine sağlık” denir, orada o söz daha yemeğe başlamadan söyleniyor.
Gıda kültürü bir ülkenin geleceğe bakışını da gösterir. Çünkü bir toplumun tabağındaki düzeni hayatındaki vizyonun aynasıdır.
Ben o gün Japonya’dan teknoloji değil, bir bilinç farkı getirdim yanımda.
Ve şimdi her lokmamda şunu soruyorum. Bu sadece yemek mi, yoksa bir farkındalık mı ?
