Kalbin attığı yerde, bilim de atmalı. Her zaman ürün değil, umut formüle ettim.
Laboratuvarlar yalnızca tüplerin, formüllerin, grafiklerin olduğu yerler değildir. Orada bir çocuğun açlığı, annenin gözyaşı, hastanın umudu vardır. Gözle görülmez belki ama hissedilir.
Çünkü bilim yalnızca veriyle değil, yürekle de yapılır. Gıda bilimiyle uğraşmak sadece protein oranı artırmak, raf ömrü uzatmak, etiket güzelleştirmek değildir.
Asıl soru şudur:
Bu ürün kime iyi gelecek ? Kim bu ürünle bir nebze olsun nefes alacak ? Kim aldığı bir kaşıkta, lokmada şifa bulacak ?
Her formülde sadece vitamin, lif, değer değil, umut, ihtiyaç ve iyilik aranmalı. Çünkü bazı insanlar doymak için yer, bazıları iyileşmek için.
Ve o noktada bilim sadece hesap değil, sorumluluk olur.
Gıda üretmek bir yaşlının sofraya oturamadan geçirdiği akşamı anlamaktır. Annenin, alerjili çocuğu için umutla beklediği o ekmeği üretmektir.
Serumla beslenen bir hastanın yudumla hayata tutunmasını hayal etmektir.
* Bilim insanıysan, etikete yalnızca içerik değil, güven yazmalısın.
* Üreticiysen, sadece doyurmak değil, şifa da sunmalısın.
* Girişimciysen, yalnızca pazarı değil, ihtiyacı analiz etmelisin.
Çünkü gıda yalnızca fiziksel temas değil duygusal bağdır. Ve bu bağ, doğru kurulmazsa insanlıktan kopar.
Bugün üretim yapan herkesin
bir laboratuvar kadar kalbe ve vicdana ihtiyacı var.
Çünkü bazen bir formül, ürün değil hayattır.
